Kırık Mizanpaj

Kırık Mizanpaj

(Bölüm 1)

Eskimiş bir defterin kenarında unutulmuşum,

Kaç mevsim geçti, ben aynı hecede durmuşum.

Sokaklar labirent, duvarlar ise üzerime gelir,

Kimse bilmez, içimdeki o fırtınayı kim siler?

(Nakarat)

Mürekkep akıyor yaramın derinliğinden,

Direniş doğuyor bu şehrin sessizliğinden.

Bir tohum ekmişim, taşların çatlağına inat,

Karanlık yıkılır, ışığa açılır elbet bu hayat.

(Bölüm 2)

Galata’nın gölgesi vurdukça sokağıma,

Bir yemin ettim; sanat sığar mı hiç kucağıma?

Sosyal bir çöküntü, etrafı sarmışken yavaşça,

Ben kelimelerimle direniyorum, inan sana.

(Köprü)

Kül oldum demedim, yeni bir ateşin sözüyüm,

Nemrut’un zirvesinde, güneşin kendi gözüyüm.

Sırtımda yüküm, elimde kalem, bir yazar masalı,

Korku denen o perdeyi, parçaladım asılı.

(Nakarat)

Mürekkep akıyor yaramın derinliğinden,

Direniş doğuyor bu şehrin sessizliğinden.

Bir tohum ekmişim, taşların çatlağına inat,

Karanlık yıkılır, ışığa açılır elbet bu hayat.

(Çıkış)

İmren’in kalemi, bükülmez bir kılıç misali,

Sanatla yazdığım bu destan, gerçeklerin hayali.

Bir tohum daha yeşerir, inatla toprağı deler,

Direniş sanattır, gerisi sadece boş bir keder.

Söz Yazarı: İmren Karabağ