Kervanı Yolda Kalmış Yolcular Gibiyim

Bir akşam karanlık çökünce şehre ansızın,
İçimde başlıyor o bitmeyen sızın.
Rengini kaybetmiş gökyüzünde yıldızın,
Sessizce ağlayan bulutlar gibiyim.

Ben ki yalnızlığı bir hırka gibi giydim,
Her sokak başında boynumu öne eğdim.
Sanki hiç yaşamadım, sanki hiç sevmedim,
Kendi yurdunda garip kalanlar gibiyim.

Ne bir selam gelir sevgilinin bağrından,
Ne bir dost eli tutar beni kollarımdan.
Geçip giderken ömür bu hasret yollarından,
Kervanı yolda kalmış yolcular gibiyim.