Kelimelerimiz Yaslı, Renklerimiz Yaralı, Şiddete Karşı Sanatla Ses Oluyoruz.

Ne yazmak geliyor içimden,

ne de kelimelerle dans etmek…

Bugün, kelimeler bile yorgun.

Renkler suskun.

Ve belki de amaç tam olarak bu:

Susturmak.

Bastırmak.

Geri çekmek.

Renklerimizi soldurmak.

Ama biz,

meydanları boş mu bırakacağız?

Kötülük…

Sen mi peşinden sürükleyeceksin insanları?

Ne yaparsan yap,

başaramayacaksın.

Çünkü biz buradayız.

Ve ses çıkartıyoruz.

Çocuklarımıza dokunamayacaksın.

Masumiyetlerinin üzerine gölge düşüremeyeceksin daha fazla.

Bugün yasımız var.

Mabedini koruyan öğretmenlerimize,

geleceğimiz olan çocuklarımıza…

Ama bu yas,

Uyanışa dair bir duruştur..

Yüreklerimiz ağır,

Ama suskun değil.

Çünkü biliyoruz:

Her birimizin bir sorumluluğu var.

Her birimizin bir sesi var.

Ve her ses,

Bir değişimin kıvılcımı olabilir.

Şiddete karşı ayaktayız.

Biz kabullenmiyoruz.

Biz;

Sanatın iyileştiren gücüne sarılıyoruz.

Bir fırça darbesinde umut,

bir kelimede direniş,

bir renkte yeniden doğuş görüyoruz.

Geleceğimizin için…

Bugünden başlayarak

hayatımızı sanatın renkleri ile yeniden boyuyoruz.

Sessizliğe inat sözlerle,

Karanlığa inat renlerle,

Umutsuzluğa inat sanatla.

Ve gün gelecek…

Kötülük susacak.

Bizler;

kalemimizle,

renklerimizle,

yüreğimizle…

umuttan çiçekler açtırmaya devam edeceğiz..