Kavisli Yollar
Kavisli yollar gibiyim;
her adımım kendi içine kıvrılan bir sır gibi.
Masaya serilen örtüler gibi yayılırım,
uçları kıvrık, önü dümdüz,
dokunulmaz ama varlığını hissettiren.
Saatlere bakarken kendime sarılırım;
mevsimlerin dokunuşuyla ruhum hafifçe titreşir,
henüz ayaklarımı denizin tuzlu kucağına bırakmamışken,
dalgaların fısıltısını önceden duyar gibi olurum.
Güneş ışığında bedenim,
kızıl bir gonca gibi açılır,
zarif, narin, bir anlığına kırılgan.
Gözlerim, bardakların içinde sallanan gölgeler gibi,
hep bir sarsıntıda, hep bir dalgalanışta.
Bedenimi bir kuma bırakırım;
rüzgârın nazlı dansında süzülür,
ve o anda su üzerime iner,
serinlik ve sıcak arasında gidip gelir,
bir ritim, bir nefes gibi,
benliğimle dünyanın arasında.
Usul usul dönerim,
gölgelerin kıvrımlarında,
ışığın kırılmalarında,
kendi ritmimde bir melodiyi andırır gibi…Ve en sonunda, tüm kırılganlıklarımı, tüm dalgalanmalarımı bir araya toplar,
kendi içimde bir fırtına ve bir dinginlik yaratırım;
bir an gelir ki,
gözlerim yıldızlarla dolu bir gökyüzüne bakar gibi parlar,
ve ben, ne karaya ne denize,
ne zamana ne mekâna ait değilim;
sadece evrenle nefes alır, onun ritmine karışırım
Yorumlar 13
Dizelerinizi okurken kalbimin en sessiz yerinde bir kapı aralarındı…
Kalemine sağlık çok güzel olmuş ❤️
Bunu yazan zihin fazla güzel çalışıyor.
duygusu çok güzel geçmiş, eline sağlık✨
Tek kelimeyle harikasınız Yüreğinize sağlık 💗
Dizelerinizdeki samimiyet, şiire olan inancımızı tazeliyor. Yeni yazılarınızı merakla bekliyoruz,yüreğinize emeğinize sağlık 👏✨️
Yorum Yaz
Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.
