Katmanlarimiz…

...Karmaşık olanın içinden basit bir varoluş çıkar; renkler, çizgiler ve boşluklar bir araya gelerek ruhun aynasında bir yansıma oluşturur. Basitlik, burada indirgeme değildir; fazlalıkların yavaşça düşmesidir. Karmaşık olan çözülürken geriye kalan şey, saf bir hissin çıplak hâlidir. Bu hâl, tanımlanamaz ama tanınır. İnsan, bu karşılaşmada kendini bir şeye benzetmez; sadece kendine yaklaşır. Sanatın etkisi tam olarak burada ortaya çıkar; izleyici, gördüğü şeyle değil, hissettiği boşlukla temas kurar. Sanat, gözlemlemekten çok hissetmektir; çizgiler, sessiz bir rehber gibi bizi içimize yönlendirir. Basitlik, burada indirgeme değildir; fazlalıkların yavaşça düşmesidir...