KAMYONLAR İŞÇİ TAŞIR

Kamyonlar işçi taşır.
Kasasında zeytin gözlü, genç bir kız oturur;
Dalıp gider uzaklara, derin ve sessiz...
Yanaklarından yaşlar süzülür, kimsesiz;
Yüreğinde yanık bir türkü, sönmeyen bir iz.
​Kamyonlar işçi taşır.
Kasasında elleri nasır tutmuş bir adam oturur;
Yorgun bedenine sancılar vurur,
Gözlerinden yüreğinin kederi okunur,
Omzunda dünyanın yükü durur;
Zannetme ki yorulur...
​Ve bir çocuk...
Düş bilmez, oyuncak bilmez, çocukluk bilmez;
Yırtık çoraplarından yaralı parmakları taşar.
Minicik avuçlarına, yoksulluğu sığar,
Gülünce masum yüzüne güneş doğar;
İşte böyle anlarda, böyle çocuklara yüreğim sızlar...
​Kamyonlar işçi taşır.
Kapaklar açılır, bembeyaz düşlere...
Bir insan ömrü, dağılır sonsuz pamuk tarlalarına.
Kavrulan tenleri temmuzun yakıcı sıcağında;
Alınlarından akan emek hayat verir kuru toprağa,
​Ve analar...
Sırtlarında emzikli bebeleriyle, kundakları terle yıkayan analar;
Canhıraş toprağı yoğuran,
Göğsünde şefkat taşıyan,
Toprağa bereket dağıtan, yüreklerinde umut demlenen analar...
Bir lokma için ömrünü tozlu yollara adayan analar,
Yorgunluğunda bile huzur kokarlar...

--Temmuzun yakıcı sıcağında, Siverek'ten memleketime doğru uzun bir yolculuktaydım. Direksiyon başında ilerlerken önümdeki kamyonun kasasına takıldı gözlerim. Birkaç aile... kim bilir belki de birbiri ile hiç alakası olmayan insanlar topluluğu. Hepside tek bir amaç için orada... Ekmeğe giden uzunca bir yol... Genç bir kızın uzaklara dalıp giden bakışları, bir babanın yorgun omuzları, annesinin kucağında uyuyan bir bebek ve her şeyden habersiz küçük bir çocuk... Bir kamyon kasasına sığdırılmış koca bir hayat, nasırlı eller ve tozlu umutlar geçip gidiyordu önümden. O an hissettiklerim, bu dizelere dönüştü.--