İNSAN KALMAK

Bir gün adımı unutur rüzgâr,
Sokaklar sesimi taşımaz olur.
Gider bütün alkışlar, bütün kalabalıklar,
İnsan, en çok sessizliğinde duyulur.
Bir ekmeği bölüşen el kalır,
Bir yarayı saran söz kalır.
Ömür dediğin, geçip giden bir gölge;
Ardında yalnız iyilik kalır.
Ne servet sonsuza dek sahibidir sana,
Ne de göğe uzanan kibir.
Toprak, herkesin adını aynı sessizlikle söyler;
Bize düşen, güzel yaşamaktır bir ömür.
Bir çocuğun gülüşünde yeniden doğar dünya,
Bir annenin duasında çoğalır umut.
İnsan, sevdiği kadar insandır;
Sevgi bittiğinde eksilir bulut.
Ey yolcu...
Yıldızlara ulaşamasan da göğe bak.
Çünkü gökyüzü, başını kaldıranlara açıktır;
Ve hayat, umudunu kaybetmeyenlere...