İLK DEFA

Bugün,
bir kere daha,
ilk defa gördüm seni.

Yüzün değişmedi.

Ben değişmiş olabilirim.

Bunu en çok,
susan yüzeyler bilir.

Yine her zamanki gibi
beraber gülüyoruz
geçip giden zamana.

Oysa zamanın,
bir yere gittiğini,
hiç görmedim.

Giden,
ona baktığımız,
biçimdi belki.

Sen avucunu bıraktın.

Masa,
sesini içine çekti.

Ben de,
sessizleştim.

Bir fincanın altında,
unutulmuş ince bir halka.

Bir ekmek kırıntısı.

Yarım kalmış,
hesaplar.

Yan yana durmayı,
bir türlü öğrenemeyen,
iki gölge.

Hepsi geçti.

Hiçbiri gitmedi.

Sen konuşurken,
harflerin,
ahşabın damarlarında,
küçük yön değişiklikleri yaptı.

Kimse fark etmedi.

Ben ettim.

Çünkü bazı izler,
görünmek için değil,
beklenmedik bir anda
yer değiştirmek içindir.

Bugün,
bir kere daha,
ilk defa gördüm seni.

Sanki ilk kez,
aynı masaya,
oturuyormuşuz gibi.

Oysa sen,
beni hiçbir zaman,
karşında sanmadın.

Ben,
ellerinin bıraktığı,
en küçük ağırlığı bile,
yıllarca sakladım.

Kimsenin,
adını anmadığı,
küçük bir ısrardım.

Herkesin,
fark etmeden,
etrafından dolaştığı.

Başından beri,
konuşan biri,
değilmişim.

Yalnızca,
unutulmuş,
bir çiviymişim.