İlk Adımın Bedeli

İlk Adımın Bedeli

İlk adımımı attığımda

hiç korkmamıştım.

Dünya…

henüz beni tanımıyordu,

ben de onun acımasızlığını.

Bir çığlıkla başladım hayata

nefes almakla ağlamak

aynı şey sandım uzun süre.

Meğer her doğan

biraz da düşmeye başlarmış.

Nerden bilebilirdim

büyümenin,

gözyaşını büyütmek olduğunu…

Şimdi çimlerin üstündeyim.

Yemyeşil bir sessizliğin içinde

kendi sesimi arıyorum.

Bedenim…

filizleniyor gibi görünse de

içimde kırılan dalların sesi var.

Her yerimden

bir şeyler büyüyor

ama her büyüyen

yaşamak değil.

Birileri geçmişte

beni yazmış gibi;

sert, hoyrat, düşünmeden…

Tırnaklarıyla kazımışlar içimi.

Silinmiyor.

Ben hâlâ

bir kâğıt gibi açığım hayata:

Her gelen yazıyor,

her giden bir parçamı alıyor.

Ama şimdi biliyorum

Ben sadece yazılan değilim,

yazanım da.

Ve bir gün

kendi kelimelerimle

kendimi yeniden kuracağım.

Yırtıldığım yerlerden

ışık sızacak

ve ben

ilk adımımdaki o cesareti

yeniden hatırlayacağım.