içindeki okyanus

Dünya, üzerine giydirilmiş dar bir gömlektir.

Çıkarıp attığında çıplak kalmaktan korkma;

Çünkü asıl çıplaklık, aynada kendine bile yabancı durmaktır.

Herkes hikâyesini bir başkasının kulaklarına anlatırken,

Sen, kendi sessizliğinde boğulan o adamı tanıdın mı hiç?

Bak, sokaklar insanla dolu.

Her biri kendi suretine hayran,

Her biri bir başkasının gölgesinde serinliyor.

Sen ise o büyük boşluğun ortasında durup,

Neden dünyanın bütün gürültüsünün içine aktığını soruyorsun.

Sarsıcı olan nedir biliyor musun?

Kendi varlığının ağırlığı altında bir taş gibi dibe çökmek

Ve o dipte, hakikatin gözlerine bakmaya cesaret edememek.

Sen, yarım kalmış bir cümlenin son noktasısın.

Hiç yazılmamış bir kitabın en hüzünlü sayfası.

Bir gün tuttuğun her şeyi bırakmak zorunda kalacaksın.

Paranı, unvanını, kimliğini…

Hatta özenle taşıdığın acılarını bile.

Hepsi rüzgârda dağılan bir toz bulutu gibi kaybolacak.

O zaman elinde kalan tek şey,

Yıllarca ördüğün duvarların ardında sessizce bekleyen o ürkek çocuk olacak.

Yıkılanın enkazına yas tutma.

Çünkü yıkılmayan tek şey, içindeki bitmeyen arayıştır.

İnsan, kendi kuyusuna düşen bir yolcudur.

Düştükçe ışığı görür,

Düştükçe suyun tadını öğrenir.

Dünyanın sana biçtiği elbiseyi yırt.

Başkalarının verdiği adlarla değil,

Kendi sesinle yeniden var ol.

Son nefesini verdiğinde

Kimse neye sahip olduğunu sormayacak.

Geride kalan tek soru şu olacak:

"İçindeki o okyanusu görebildin mi?"

Eğer o sessizlikte kendine verecek bir cevabın varsa,

İşte o an gerçekten doğmuş olacaksın.

Dünyanın bütün yolları önüne serilmiş olabilir.

Ama insan, en uzun yolculuğunu kendi içindeki çıkmaz sokağa yapar.

Oraya git.

Karanlığa dokun.

Düğümleri çöz.

Çünkü insan, hem kendi celladı hem de kendi kurtarıcısıdır.

Ve ancak kendi yıkıntılarının üzerine mabedini kurabildiği gün özgür olur