Hz Vahşi'ye Sitem Hz Hamza'ya Özlem

Bir cehalet rüzgârına kapıldım,
Uhud’un başında durduğum günü.
Kendi ellerimle ateşe atıldım,
Mızrağı Hamza’ya vurduğum günü.

Cennet seyyidini yıktı o demir,
Nefsimin elinde olmuştum esir.
Yedi kat göklerden istense özür,
Yetmez o yüreği burduğum günü.

Yollarım daraldı Mekke gününde,
Dizlerim titredi Nebî önünde.
“Gözüme görünme” dediğinde,
Anladım kendimi kırdığım günü.

O günden sonra hep gölgeye kaçtım,
İçimde dinmeyen yaralar açtım.
Gözümden uykuyu, sabrı uzaklaştırdım,
Her anı hesaba vurduğum günü.

Yemame felaket, Yemame mahşer,
Müseylime denen o melun beşer...
Savurdum mızrağı, koptu bir hercümerç,
Küfrün defterini dürdüğüm günü.

Aynı okla vurdum din düşmanını,
Temizlemek için elin kanını.
Affeder mi Mevlâ bu dertli canı?
Düşünür dururum öldüğüm günü.