HÜZNÜMÜN TÜTÜN SARISI

Hüznümün Tütün Sarısı

Hüznümün tütün sarısı bir akşamı var,

Geçmişin buruk dumanını ciğerlerime doldururken,

Dizlerime kadar düşer çocukluğumun sessizliği—

Islak bir sokak lambasında titreyen, yarım kalmış bir şarkı gibi.

Her yudumda kavruk bir hatıra yanar,

Babamın sustuğu yerden başlar içimin uğultusu,

O sessizlikten büyür içimde koca bir gurbet,

Ve annemin elleriyle sarılmış ekmek gibi kederli,

Sıcak, kokusu hâlâ üzerinde,

Ama çoktan yenilip bitmiş bir zaman gibi geçip giden.

Yastığımda küskün kokusu kaldı

Sevgisizliğin;

Bir gül kadar narin, ama

Dikenleriyle içime batan nice sözsüz veda.

Her dikenin ucunda biraz annem, biraz da çocukluğum kanar.

Penceremde çay karası bir gökyüzü,

Biraz gece, biraz da içimden dökülen sessizlik;

Tütün sarısı demli yalnızlık,

Damarlarımda ağır ağır dönen bir sonbahar ezgisiyle.

Ve ey zaman,

Sen ki en iyi sararanı bilirsin…

Neyi aldıysan benden,

Küllerine dokunuyorum şimdi.

Babamın sustuğu sofralarda,

Annemin ellerinde un kokusu kalmış rüyalarda,

Çocukluğumun gölgesinde arıyorum seni

Ama bulduğum hep tütün sarısı bir hüzün oluyor.

Devran SÜRGÜT

19 Ağustos 2025 /İstanbul