Hiç Olmamış Bir Hikâyenin İçinde

Günlerdir, başımı yastıktan kaldıramıyorum. İçim biraz buruk biraz darmadağın… Kafamın içini kemiren sorular, sonsuz ihtimaller, biraz pişmanlık ve çok da boş vermişlik… Hep aynı senaryo aynı insanlar dönüp dolaşıyor zihnimde. Nedense değişmeyen hep bâki kalan sen varsın bir köşede. Zihnimi yoruyor bu paradoks. Kendimi sende bulmaktan başka bir çözüm bulamıyorum. Aradığım bütün ihtimallerde sen varsın ama sen, aslında hiç var olmamış bir hikâyenin içindesin. Seni aramakla meşgul zihnim. Biliyorum bulunamayacak kadar uzaklardasın. Keşke bulabilseydim seni. Sana soracak çokça sorular; vereceğin tonlarca hesapların birikti içimde. Gelsen içime su serpsen biraz. Belki bu karmaşa çözülür, dağılır bulutlar. 

Bazen “keşke hiç karşıma çıkmasaydın” diyorum. Belki bu kadar bağlanmazdım sana. Gerçi seni bir defa uzaktan gördüm. Adını bile bilmiyorum. Varlığımdan bile haberin yoktur, buna adım gibi eminim. Keşke tanışsaydık. İlk adımı ben atardım. Seni yormazdım bile. Pişmanlıktan bahsettim ya en büyük pişmanlığım bu işte. Adını bilseydim belki akrostiş şiir yazardım ya da yazılmış bir şiir çalardım. Karşılıklı çay ya da kahve içseydik şehrin en güzel manzarasına karşı. Biraz seni seyrederdim biraz manzarayı. Usulca ciğerlerime çekerdim sigaramı. İlk nefesten sonra başlardım konuşmaya. Kendimi anlatırdım, seni gördüğüm yeri… Usulca ekerdim aşk tohumlarını içine. Tanışsaydık eğer.