GURUR DUY

GURUR DUY
Sanki bu kalemi tutan el sendin
Tutsağındı aklım sen bende bendin
Tahtına açtığın savaşı yendin
Mabedimi yıktın gurur duy şimdi

Sevseydin ne vardı sen de ben gibi
Olsaydın kalbimin mutlak sahibi  Yazacakken bizi sevda kâtibi
Kalemini kırdın gurur duy şimdi

Hoyratça harcadın bitmez sevgimi
Uğrunda kaybettim kendiliğimi
Kanadı kırılmış serçe kalbimi
Kör kuyuya attın gurur duy şimdi

Kalbim ak ederdi karalarını
Bozdun aklım ile aralarını
O sardı sen açtın yaralarını
Kangrene çevirdin gurur duy şimdi

Dilimde aminler ruhta gözdeydin
Yaratılmışlardan üstün özgeydin
Dizelerimdeki gizli özneydin
Lügâtten silindin gurur duy şimdi