Gün Usulca Ölmekte

Usul usul karanlık çöker, kaybolur gider,
Bir zaman bakarsın, hatıralar ürperir,
Gölgeler döner, rüzgâr olur sözlerde,
Maviye düşen hüzün belirsizdir gözlerde.

Ufukta kızıl bir renk, alevleri sönmekte,
Sessizce esen rüzgâr, gün usulca ölmekte…

Önce bahar kokar çiçekler, hemen ardında susar,
Dallara düşüyor zaman, titrer ve yürekleri sarar.
Gecenin gözleri parlarken, nasıl da kaybolur izler,
Sular mı sustu yine? Neden ağır akar sessizce…

Bu bir vedâdır, zamanı ince ince bölmekte,
Sessizce esen rüzgâr, gün usulca ölmekte…