GERÇEK SEVME SANATI

 Bir insanın hayatındaki kısa anlar uzun metrajlı bir filmin senaryosu gibidir. Samimiyete tutulmuş netlik aynasıdır. Muhabbetin ve mesafenin aynı anda vuku bulduğu, sahnelendiği o kesitte kiminin içten bir sarılışını, kiminin yalnızca gölgesini izlersin.
 Bazen bir kalabalık tek bir kişinin emeğiyle yeşeren bir kış bahçesi veya bir yaz sofrasına dönüşebilir. Rengini kendi belirler çünkü mesele hiçbir zaman ezbere kalıp bir söz olmamıştır. Asıl mesele, o anın içinde kimin göz göze kalabildiği, kimin kalbini sevgiye açabildiğidir.

Vefa, hatır, samimiyet gibi nice film perdesini tutan gerçek sevme sanatı, ancak böyle keskin eşiklerde kendini bütünüyle ifşa etmektedir.
Herkes bir yerde durabilir ama başarını kutlayamaz, seni kalben kabul edemez veya seni hakkaniyetle göremez.

 Bu farkındalıkla bilirsin ki kimisi sadece o an rengini göstermek üzere yüzünü dönmüş ve kurumaya yüz tutmuş bir çiçek kimisi de asırlık çınarların gölgesinde soluklanmış, köklü birer vefadır.

Elif Yıldırım