Eylül'dün Bana Sen

Yorgunluğumu susturuyordu gözlerin,
Baktıkça dinleniyor, düşündükçe yaşıyor gibiydim.

Sessizce anlatıyordun bana, telaşına özlem karıştığını.
Daha da çok hissediyorum böyle anlarda sana hayranlığımı...

Benim hüzünlerim çoktu gönülde,
Azaldı birer birer aşk uğruna ter döktükçe

Mevsim sarı gelinliğini giymişti, gün gün artıyordu ihtişamı sonbaharın.
Eylüldün bana sen, daima sevilip, özlenilen... 

Gülümseyen yüzün, kızaran yanakların, büyüyen gözlerin anlatıyordu her şeyi...
Peki ya, aynı anda aynı şeyleri düşünmemiz nasıl tesadüf olabilirdi...?

Kilometreleri aşmıştık zihinlerde...
Mesefeleri yok dedik bu aşkın.

Sarılıyorduk yan yana gelmeden de
Şiirlerin sıcaklığı ısıtıyordu içimizi...

Bir bütün gibiydik adeta iki ayrı bedende.
Ruhum ruhuna, gönlün gönlüme dokunmuştu içten içe...

Yazardık karşılıklı, atışırdık şiirde.
Ne de olsa şairdik ikimizde...

Güzel şeylerin de sonu varmış meğer,
Hiç anlamıyorum bu aşk, nasıl olur da terk edilmeye değer...

Kaybollup gittin, ben oysa sevgimi hiç eksik etmedim.
Üstelik haklı bir sebebin de yoktu, olsa affetmeye meğilliydim.

Yıkıldı şu koca şiirdeki güzel olan ne varsa...
Bir kez daha söylüyorum, hayat güzel de kaybettiklerimiz olmasa...

Şimdi hangi mezarlığa koyayım ben o çiçekleri.
İçimde ölen, gerçekte de ölmez mi...?"

@sair_bey_80_01 ✍️