Ey İstanbul

Ey şanlı mâzinin yorgun şehri,
Hangi el dokundu senin özüne?
Bir zaman ümmetin kalbi idin sen,
Şimdi zincir vurulmuş gönül gözüne.

Minareler suskun, ezanlar mahzun,
Haliç’in bağrında paslı bir hüzün.
Fatih’in duası, Yavuz’un sözü,
Duyulmaz artık, boğulmuş özün.

Neslin ki bir vakit Asım’dı senin,
Şimdi heveslere kul olmuş beden.
Helâl yol kaybolmuş, haramlar açık,
Vicdanlar susturulmuş, iman neden?

Ey İstanbul, sen ki ümmetin tacı,
Kudüs’le yarışan mukaddes ocağı.
Eğer sen düşersen, ümmet ne yapsın,
Kim tutar elinden, kim olur ilacı?

Uyan ey şehir, uyan ey millet,
Son demde hilalin yükselecek elbet.
Bir nesil doğacak, imanla dolu,
Seninle dirilecek, seninle devlet.