EMMİ

Gönül defterini açsam derinden,
Yaramı saracak kul yok be emmi.
Felek vurdu beni en can yerinden,
Gidecek bir karış yol yok be emmi.

Gençliğim tükendi, sarardı soldu,
Aynalar yüzüme yabancı oldu.
Gözümün pınarı dert ile doldu,
Gözyaşım silecek el yok be emmi.

Kime bel bağladıysam sırtımdan vurdu,
Herkes bir köşede tuzağı kurdu.
Yalan dünyada sevgi unuttu yurdu,
Muhabbet bağında gül yok be emmi.

Safi bir sevdayla yandım, kavruldum,
Kül oldum rüzgârda göğe savruldum.
Eğildim, büküldüm, yine doğruldum,
Tutunup kalacak dal yok be emmi.

Şimdi ömür bitti, vakit çok daraldı,
Umutlar tükendi, geceler kaldı.
Ecel sinsi sinsi haber mi saldı?
Ecelden gayrısına hal yok be emmi.