Bir Yerden Sonra
Değişmedim. Sadece artık bazı şeylere katlanmayı marifetmiş sanmıyorum.
Eskiden iyi insan olmanın çokça susmak fazlaca idare etmek en çok da kendinden vermek olduğunu düşünürdüm. Kırılınca belli etmemek olgunluktu. Yorulunca devam etmek sorumluluktu. Birini seviyorsan anlamak sana düşerdi.
İnsan kendinden vazgeçerken buna ne güzel isimler buluyor.
Fedakarlık diyor.
Sabır diyor.
Sevgi diyor.
Sonra bir gün eskiden sustuğun bir yerde konuşmaya başlıyorsun . İstemediğin bir şeye 'hayır'diyorsun. Birinin seni yanlış anlamasından korkarak cümleni değiştirmiyorsun.
Ve hayat devam ediyor.
Kimse senden yüz çevirmiyor diye değil. Bazen çeviriyor. Bazı insanlar seni daha az seviyor. Bazıları mesafe koymaya başlıyor. Bazıları da eski halini özlüyor.
Çünkü sen değişince sana alışmış düzen de değişiyor.
Eskiden her şeye yetişen ve herkesi anlayan kırılsa bile karşısındakini düşünen biriysen sınır koymaya başladığında şaşırıyorlar. “Sen böyle değildin!” diyorlar.
Doğru.
Ben böyle değildim.
Ama insan hep aynı kalmak zorunda değil. Bir şeyleri geç fark etmiş olmak aslında onları fark etmemek için sebep değil.
Bir yerde yorgunluğunu kabul ediyorsun. Bir ilişkide eksildiğini...Bir dostlukta tek başına emek verdiğini. Bir ortamda kendin gibi olamadığını...
Sonra küçük küçük de olsa geri dönüyorsun kendine.
İstemediğin yere gitmiyorsun. İçinden gelmeyen konuşmayı uzatmıyorsun. Sırf kırılmasın diye herkesi memnun etmeye çalışmıyorsun. Canın bir şeyi istiyorsa bunu söylemekten utanmıyorsun.
Bunların hiçbiri büyük değişimler gibi görünmüyor aslında.
Ama insanın hayatı bazen tam da böyle değişiyor.
Sessizce.
Kendi kararlarını daha fazla önemseyerek, yorgunluğunu küçümsemeyerek. Kendi sesini başkalarının sesinin altında bırakmayarak.
Bir süre sonra fark ediyorsun ki aslında meselenin seni kimlerin seçtiği değilmiş.
Asıl mesele kendi hayatında senin kendine ne kadar yer verdiğinmiş.
Eskiden hayatımda kimlerin kalacağını o kadar çok düşünürdüm ki!
Şimdi kendime başka bir şey soruyorum:
BEN KENDİ HAYATIMDA KALIYOR MUYUM ?
Sanırım bir yerden sonra insanın en önemli seçimi bu.
Yorumlar 4
Öncelikle kaleminize ve yüreğinize sağlık. Yazınız, insanların olması gereken yerde durabilmesini ancak çoğu zaman başaramadığı önemli bir noktayı çok güzel dile getirmiş. Kendi sınırlarımızı bilmek ve gerektiğinde (HAYIR) diyebilmek, aslında kendimize verdiğimiz değerin en önemli göstergelerinden biridir. Özgüvenimizin ve kendi değerimizin farkına vardığımız zaman, kim olduğumuzu ve nerede durmamız gerektiğini de daha iyi anlarız. İşte o zaman, kimsenin gölgesinde kalmadan, kendi duruşumuzla ….Biz de buradayız… diyebiliriz. Çünkü insanın kendine değer vermesi, önce kendi sınırlarını çizmesiyle başlar.
Ne güzel ifade etmişsiniz. İnsan kendine verdiği değeri çoğu zaman sınır çizmeyi öğrendiğinde fark ediyor. Yazının sizde böyle bir karşılık bulmasına çok sevindim. Değerli yorumunuz için teşekkür ederim🤍
Çok kıymetli ve içten bir kalemden dökülmüş satırlar… İnsanın kendine dönmesini, sınırlarını fark etmesini ve kendi hayatında kendine yer açmasını çok güzel anlatmışsınız. Özellikle “Ben kendi hayatımda kalıyor muyum?” sorusu uzun süre düşündürüyor. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Tebrik ediyorum. 🌿✍️
Bu kadar dikkatle okuyup tam da anlatmak istediğim yere dokunmanız beni mutlu etti. ‘Ben kendi hayatımda kalıyor muyum?’ sorusu benim de yazarken en fazla durduğum yerdi. Güzel sözleriniz için gönülden teşekkür ederim🌿
İnsanın kendi sınırlarını çizmesi ve 'hayır' diyebilmesi bir değişim değil, aslında kendine dönüş yolculuğudur. Bazen en büyük olgunluk susmak değil, kendi sesini duymayı seçmektir. 👌🌸
Ne güzel ifade etmişsiniz. Bazen insanın kendine dönmesi en önemli değişim oluyor. Çok teşekkür ederim 🌸
Çok teşekkür ederim 🌿
Yorum Yaz
Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.
