Bin Yüzün Sessizliği
Bazı insanlar kitap okumaz.
Sadece sayfaları çevirir.
Bazılarıysa bir cümlenin karşısında uzun süre kalır; çünkü bilir, insan bazen kelimeye değil, kendi içine bakıyordur.
Sahafların tuhaf bir tarafı vardır.
İçeri giren herkes kitap arıyormuş gibi görünür ama çoğu insan aslında kaybettiği bir sesi arar.
Yarım kalmış bir konuşmayı, geç kalınmış bir özrü, adını koyamadığı bir boşluğu…
Raflar sessizdir.
Fakat o sessizlik, boş değildir.
Birinin yıllar önce altını çizdiği bir cümle, başka birinin yorgunluğuna omuz olur.
Bir sayfa kapanır, başka bir insanın içi açılır.
İnsan yaş aldıkça şunu fark ediyor galiba:
Huzur; büyük manzaralarda, yüksek sesli kalabalıklarda ya da alkışlarda saklanmıyor.
Bazen yalnızca bir kitabın ağırlığında duruyor.
İki elin arasında, dünyanın gürültüsünden birkaç santim uzakta…
Ve en garibi şu:
Bazı insanlar kitapları bitiriyor sanıyor.
Oysa bazı kitaplar, insanı sessizce yarıda bırakıyor.
Çünkü bazen son sayfayı sen kapatmıyorsun;
son sayfa, seni kapatıyor.
@siirceketli_adam
Yorumlar 2
Çok teşekkürler.
Yine kelimelerinle bir aynanın karşısına geçirdin bizi. Bir kitabın ağırlığındaki huzuru ancak senin gibi ince ruhlu biri bu kadar iyi tarif edebilirdi. Yazdıklarını okurken o sahaf dükkanının kokusunu duyar gibi oldum. Yarım bırakan kitaplara ve bizi kapatan son sayfalara selam olsun. Emeğinine ve yüreğine sağlık kalemdasim . Kalemin daim mürekkebin bol olsun hocam. 💫🍀👏
“Bu yorum, yazının gördüğü en güzel yerlerden biri olmuş. Kelimelerin birine dokunup onda başka bir kapı açabilmesi sanırım yazmanın en sessiz mutluluğu. O sahafın kokusu sana kadar ulaştıysa, bazı cümleler yolunu bulmuş demektir. Güzel yüreğine teşekkür ederim kalemdaşım. Mürekkebimiz eksilmesin, anlatacak şeylerimiz de.”
Yorum Yaz
Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.
