AŞK ÖLDÜ

Aşk öldü...
Sessizce çekildi aramızdan. 
Ne selası okundu ne de saf tuttu kalabalıklar ardından.
Tenha bir dağ başında, meçhul bir mezarlığa gömüldü.
Kalpler bu gidişe bir anlam veremedi ilk başta.
Ruhlar katılaştıklarını hissettiler zamanla.
Eski sıcaklık yoktu artık gönüllerde.
Doğrudan ulaşmaya çalışırken menzile, sevgiye çıkan patikalar unutuldu birer birer.
Kimdi bu cinayetin faili? Nesiller boyu aziz bilinen o cana kim, neden kıymıştı?

Cürmün tek bir elden çıkmadığı aşikârdı.
Kim kıydıysa insanlığın en büyük cezasını da çekiyordu bilmeden.
Ruhlar, tek bir çiçeğin açmadığı bir  mezarlık,
yürekler, ölü hisleri taşıyan birer tabut, dünya ise devasa bir taziye evi..

En çok da bu nesle yazık oldu; yalnız adını bildikleri bir yalanın gölgesinden geçip gidiyorlar, yürekleri bir kez bile ısınmadan. Kalp manasına ermeden tamamlıyor görevini.
Öyle ki eski aşıklar da aşkın tarifini unuttu.
Leyla ile Mecnun, o kutsal sırrın son kırıntılarını da heybelerine koyup, ayrılmışlar bu diyardan.

Gül YAZICI