ANNE KALBİM ÜŞÜYOR

Anne, kalbim üşüyor,

Sanki içime hiç dinmeyen bir kış çökmüş.

Gecelerim sessiz…

Ama kafamın içi çığlık çığlığa,

Duyulmayan bir fırtına gibi kopuyor içimde.

Sakinim anne, çok sakinim,

Dışarıdan bakınca durgun bir denizim belki,

Ama içimde dalgalar kıyıya vuruyor durmadan.

Öyle doluyum ki,

Bir tek sözle taşacak gibiyim.

Çok yorgunum anne,

Ne uykular dinlendiriyor ne sabahlar hafifletiyor.

Gün doğuyor, ben gülüyorum,

Herkese yeten bir mutluluk takıyorum yüzüme.

Ama gece olunca…

Kendime bile yetemiyorum.

Gündüzleri bir başka ben,

Geceleri bambaşka bir hiçlikteyim.

Sanki karanlık çağırıyor adımı,

Ve ben sessizce gidiyorum peşinden.

Anne…

Bir sıcak sözün,

Bir dokunuşun belki

İçimdeki bu kışı bahara çevirir.