Ah şu insanlar

İnsanlar sizi sever gibi yaparlar ama düştüğünüzde ilk arkanızdan konuşan olur isye öyle insanları fark eder etmez hayatınızdan çıkarın...

Bazen de sizinle olduklarını zan edersiniz ama sizinle değil çıkarlarıyla olduklarını fark ederseniz....

Eş, dost , akraba, uzak ya da yakın olsun ki genelde en yakınındaki insanlar ölüyor sizi dara düşüren ve size isteyerek bir iyilik yapmak istemezler asla ve hatta sizin fayda göreceğiniz bir durumda bile ellerinden gelirse ondan faydalanmanız için ellerinden geleni yaparlar....

Ne gariptir ki insan oğlu etrafındakilere kötü bir şey olduğundq üzülüyor ama biliyorlar ki onlara kötü bir şey olduğunu bile bile onlara yardım etmeyi ve hatta ellerinden gelirse daha kötüsünü istemeyi aklında koyuyor...

İnsanların seni sevmesini bekleme asla sana karşı çıkarlarını sevdiklerini asla aklından çıkarma...

Başımıza kötü bir şey geldiğinde değil de iyi bir durum olduğunda da iyi halimizde bizimle olduklarını belli eden insanlara da ihtiyacımız olduğunu bilmeliyiz...

En güzel yaşam biçimi başkalarından birşey beklemeden yaşamak umududur ve bu beklentileri sonlandirabilirsek dünyada bizden mutlusu yoktur...

Etrafamızda olanlara üzülüyorsak bu etrafımızdaki insanların bizden beklediği bir beklenti ya da bir gösterişten ibaret olmamalıdır. Bu bilakis bizim insan yanımızdan gelen bir duygu olmalıdır...

Ne başkasının bize acımasını beklemeliyiz ne de başkasının bize acıdığında kendimizi acındırma peşinde olmalıyız asla ...

Yakınmamalıyız fazlasıyla şayet yaşadığımız yahut gördüğümüz kötü durum ve koşullardan yakınmalarla uğraşacağımıza olanları olduğu gibi kabullenmeli ve ona göre yaşama adımı atm

alıyız...

Hüsnü Bala